ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ
ଅଧୂରା ବର୍ଷାର ପ୍ରେମ
ସେଦିନ ଆକାଶଟା ଅଜଣା ଭାବରେ ନୀରବ ଥିଲା। ଦୂରରେ ବିଜୁଳି ଚମକୁଥିଲା, ଆଉ ଟିଣ ଛାଦ ଉପରେ ବର୍ଷାର ଟପଟପ ଶବ୍ଦ ହୃଦୟକୁ ଏକ ଅଜଣା ଶୂନ୍ୟତାରେ ଭରିଦେଉଥିଲା। କଲେଜ ହଷ୍ଟେଲର ଛୋଟ ଘରରେ ବସି ଅଭିନବ ପୁରୁଣା ଡାୟାରୀର ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଉଥିଲା। ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ଗୋଲାପ ଫୁଲ ତା’ ହାତ ଉପରେ ଖସିପଡ଼ିଲା। ଫୁଲଟିକୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ତା’ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଭାସିଉଠିଲା ଏକ ମୁହଁ—ମାୟା।
ମାୟା… ନାମଟା ଯେତେ ସୁନ୍ଦର, ସେ ମଧ୍ୟ ସେତେଇ ମାୟାମୟ ଥିଲା। ଲମ୍ବା କେଶ, ଶାନ୍ତ ଆଖି, ଆଉ ହସିଲେ ଗାଲରେ ଛୋଟ ଗଡ଼ଢା। କଲେଜରେ ସେ ବହୁତ କମ୍ କଥା କହୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ ନୀରବତାରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଜଣା ଆକର୍ଷଣ ଥିଲା। ଅଭିନବ ପ୍ରଥମେ ତାକୁ ଦେଖିଥିଲା କଲେଜ ଲାଇବ୍ରେରୀରେ। ବର୍ଷା ଦିନ ଥିଲା। ମାୟା ଜାଣ୍ଲା ପାଖରେ ବସି ବହି ପଢ଼ୁଥିଲା। ପବନରେ ତା’ କେଶ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଆଉ ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ତା’ ମୁହଁଟା ଏକ କବିତା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
“Excuse me… ଏହି ସିଟ୍ଟା ଖାଲି ଅଛି କି?”
ଅଭିନବ ଧୀରେ ପଚାରିଲା।
ମାୟା ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ମୃଦୁ ହସିଲା।
“ହଁ… ବସିପାରିବ।”
ସେଇ ଛୋଟ କଥାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଦୁଇଟି ହୃଦୟର କାହାଣୀ। ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁତା ବଢ଼ିଲା। କଲେଜ କ୍ୟାଣ୍ଟିନରେ ଏକ କପ୍ ଚା ଭାଗ କରି ପିଇବା, ବର୍ଷାରେ ଛତା ତଳେ ଏକାଠି ଚାଲିବା, ଆଉ ଲେକ୍ଚର ସମୟରେ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ଚିଠି ପାସ୍ କରିବା—ଏସବୁ ସେମାନଙ୍କ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମାୟା ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲା—
“ଜୀବନରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ସେ କେବେ ସହଜରେ ମିଳେନାହିଁ।”
ଅଭିନବ ସେତେବେଳେ ବୁଝିନଥିଲା ଯେ ଏହି କଥା ଏକଦିନ ତା’ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ହୋଇଯିବ।
ଦିନେ କଲେଜର ବାର୍ଷିକ ଉତ୍ସବରେ ଅଭିନବ ଗୀତ ଗାଉଥିଲା। ହଜାର ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତା’ ଆଖି କେବଳ ମାୟାକୁ ଖୋଜୁଥିଲା। ଗୀତ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସମସ୍ତେ ତାଳି ମାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଭିନବର ଆଖି ଅଟକି ରହିଲା ମାୟାର ଆଖିରେ। ମାୟା ଧୀରେ ଆସି କହିଲା—
“ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଗାଉଥିଲା… ଲାଗୁଥିଲା ଗୀତଟା କେବଳ ମୋ ପାଇଁ।”
ଅଭିନବ ମୃଦୁ ହସି କହିଲା—
“କାରଣ ସେଇଟା ତୁମ ପାଇଁ ଥିଲା।”
ସେଦିନ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ମାୟାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଦେଖିଥିଲା ଅଭିନବ। ସେଇ ଲୁହରେ ଭଲପାଇବା ଥିଲା, ଭୟ ଥିଲା, ଆଉ ହାରାଇବାର ଅଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ସବୁବେଳେ ସହଜ ହୁଏନାହିଁ। ମାୟାର ବାପା ବହୁତ କଠୋର ଥିଲେ। ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ମାୟା ପଢ଼ାଶୁଣା ସରି ବିଦେଶକୁ ଯାଉ। ଅନ୍ୟପଟେ ଅଭିନବ ଥିଲା ସାଧାରଣ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରର ଛୋକା। ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସମ୍ପତ୍ତି ନଥିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ମାୟା ଅଭିନବରୁ ଦୂରେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଫୋନ କମିଗଲା, ମେସେଜର ଉତ୍ତର ଦେରିରେ ଆସୁଥିଲା। ଅଭିନବ ବୁଝୁଥିଲା କିଛି ଭୁଲ୍ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ମାୟା କିଛି କହୁନଥିଲା।
ଦିନେ ହଠାତ୍ ମାୟା ତାକୁ ସହରର ପୁରୁଣା ରେଳଷ୍ଟେସନକୁ ଡାକିଲା। ସେଦିନ ମଧ୍ୟ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ଦାଁଡି ମାୟା କମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲା—
“ମୋର ବିବାହ ଠିକ୍ ହୋଇଗଲା…”
ଅଭିନବର ହୃଦୟ ମନେ ହେଲା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଧଡ଼କିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲା।
“ତୁମେ ଚାହିଲେ ମୁଁ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ିଦେବି…”
ଅଭିନବ ତା’ ହାତ ଧରି କହିଲା।
ମାୟା ଧୀରେ ହାତ ଛାଡ଼ାଇଲା।
“ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ କାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉନାହିଁ ଅଭିନବ… କେବେ କେବେ ଛାଡ଼ିଦେବା ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମ।”
ଟ୍ରେନର ସିଟି ବାଜିଲା। ମାୟା ଧୀରେ ଟ୍ରେନରେ ଚଢ଼ିଗଲା। ଅଭିନବ ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ଦାଁଡି ରହିଲା। ଟ୍ରେନ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ସେଦିନ ପରେ ମାୟା ପୁଣି କେବେ ଫେରିଆସିଲା ନାହିଁ।
ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକ କଟିଗଲା। ଅଭିନବ ଏବେ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲେଖକ। ତା’ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରେମ କାହାଣୀରେ ମାୟାର ଛବି ଲୁଚିଥିଲା। ଦିନେ ବର୍ଷାର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଜଣେ ଛୋଟ ଝିଅ ତା’ ପାଖକୁ ଏକ ବହି ନେଇଆସି କହିଲା—
“ମା’ମ କହିଛନ୍ତି ଏହି ବହିଟାରେ ଲେଖିଦିଅନ୍ତୁ—‘ମୋର ଅଧୂରା ବର୍ଷା ପାଇଁ।’”
ଅଭିନବର ହାତ କମ୍ପିଉଠିଲା। ସେ ଧୀରେ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଲା। ଦୂରେ ଛତା ତଳେ ଜଣେ ମହିଳା ଦାଁଡିଥିଲେ। ଆଖିରେ ସେଇ ପୁରୁଣା ମାୟା…
ମାୟା।
ଦୁହେଁର ଆଖି ମିଶିଗଲା। କିନ୍ତୁ କେହି କିଛି କହିଲେନି।
କେବଳ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା…
ସେଇ ପୁରୁଣା ଦିନମାନଙ୍କ ପରି।
ବିଶେଷ ଦ୍ରଷ୍ଟବ୍ୟ:- କେତେକ କାହାଣୀ ମନୋରଂଜନ ଏବଂ ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଉବ୍ଦେଶ୍ୟରେ କେବଳ କଳ୍ପନା ଭାବଧାରା ଦ୍ୱାରାହିଁ ପ୍ରତିବେସିତ। ଯଦି କୌଣସି କାହାଣୀରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଆଧାର ନଥାଏ ତାକୁ ସତ୍ୟ ମାନିବା ଅନୁଚିତ୍। ଅନ୍ୟ କେତେକ କାହାଣୀ ମନୋରଂଜନ ଏବଂ ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଉବ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲେଖା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡିକ ଜାତି, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ, ତର୍କ ହୀନତା, ଧର୍ମ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ପ୍ରଚାର ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ଲିଖିତ ଧୁର୍ତ୍ତ ଗପ ତେଣୁ ତାକୁ ସତ୍ୟ ମାନିବା ଅନୁଚିତ୍ । ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର କାଳ୍ପନିକସ୍ତର ବାସ୍ତବିକତା ସହ ମେଳନଖାଏ ଏଵଂ ଅନ୍ଧବିସ୍ଵାଶର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନତାର ଜନନୀ ହୁଏ ତେବେ ଏହାକୁ ମାନସିକ ବିକୃତତା କୁହାଯାଏ ।