ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ଓ ଛୋଟ ପିଲା ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ
ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ଏକ ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ଥିଲା। ସେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା — ବଡ଼ ବଡ଼ ଆଖି, ଲମ୍ବା ଦାନ୍ତ ଏବଂ କଳା ଚର୍ମ। ଗାଁର ଲୋକେ ତାକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ରାତିରେ ଘର ବାହାରକୁ ବାହାରୁନଥିଲେ।
ଅସୁରୁଣୀ ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ଗାଁରେ ଘୁରୁଥିଲା ଏବଂ ଛୋଟ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଗାଁରେ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଛୋଟ ପିଲା ଥିଲା, ତା’ର ନାମ ଥିଲା କୁନା। କୁନା କେବଳ ଆଠ ବର୍ଷର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ର ବୁଦ୍ଧି ବହୁତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା।
ଏକଦିନ ରାତିରେ ଅସୁରୁଣୀ କୁନାର ଘର ପାଖରେ ଆସି ଡାକିଲା, “କୁନା ରେ… କୁନା… ବାହାରକୁ ଆସ। ମୁଁ ତୋତେ ମିଠା ଖାଇବାକୁ ଦେବି।”
କୁନା ଘର ଭିତରରୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ମୁଁ ବାହାରକୁ ଆସିବି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯଦି ମୋର ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିବ, ତେବେ ମୁଁ ବାହାରକୁ ଆସିବି।”
ଅସୁରୁଣୀ ରାଗରେ କହିଲା, “ପଚାର ତୋର ପ୍ରଶ୍ନ!”
କୁନା କହିଲା, “ମୋର ଘରର ବାହାରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଗଛ ଅଛି। ସେହି ଗଛରେ କେତେଗୁଡ଼ିଏ ପତ୍ର ଅଛି?”
ଅସୁରୁଣୀ ଭାବିଲା ଏବଂ କହିଲା, “ମୁଁ କେମିତି ଗଣିବି? ଗଛରେ ଅନେକ ପତ୍ର ଅଛି।”
କୁନା ହସି କହିଲା, “ତୁମେ ଯଦି ଗଛର ପତ୍ର ଗଣି ପାରୁନାହଁ, ତେବେ ମୋତେ ଧରିବୁ କେମିତି? ମୁଁ ତୋ’ର ଠାରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଯାଅ, ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।”
ଅସୁରୁଣୀ ରାଗରେ ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇଗଲା। ପରଦିନ ସେ ଆଉ ଗାଁକୁ ଆସିଲା ନାହିଁ। ଗାଁର ଲୋକେ କୁନାର ବୁଦ୍ଧିରେ ଖୁସି ହୋଇ ତାକୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ମୋରାଲ୍ (ନୀତି): ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚତୁରତା ଶକ୍ତି ଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଭୟ କରିବା ବଦଳରେ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରିଲେ ଯେ କୌଣସି ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା ପାଇହୁଏ।