ଶିଆଳ ଓ ସିଂହ ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ
ଗୋଟିଏ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ସିଂହ ରାଜା ଭାବରେ ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲା। ତା’ର ନାମ ଥିଲା କରାଳ। ବୟସ ହେବାରୁ ସେ ଶିକାର କରିବାରେ ଅକ୍ଷମ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଥିଲା।
ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଚତୁର ଶିଆଳ ଥିଲା, ତା’ର ନାମ ଥିଲା ଧୂର୍ତ୍ତ। ସେ ସିଂହଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ବୁଝିପାରିଲା। ଏକଦିନ ଧୂର୍ତ୍ତ ସିଂହଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲା,
“ମହାରାଜ! ଆପଣ ଜଙ୍ଗଲର ରାଜା। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଏତେ ଦୁର୍ବଳ କାହିଁକି? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ପଶୁ ଧରି ଆଣିଦେବି, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପଦ ଦିଅନ୍ତି।”
ସିଂହ ରାଜି ହୋଇଗଲା। ଧୂର୍ତ୍ତ ପ୍ରତିଦିନ ଛୋଟ ଛୋଟ ପଶୁଙ୍କୁ ଧରି ଆଣୁଥିଲା ଏବଂ ସିଂହଙ୍କୁ ଖୁଆଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଧୂର୍ତ୍ତର ଲୋଭ ବଢ଼ୁଥିଲା। ସେ ଭାବିଲା, “ଯଦି ମୁଁ ସିଂହଙ୍କୁ ମାରିଦେଇପାରିବି ତେବେ ମୁଁ ହିଁ ଜଙ୍ଗଲର ରାଜା ହୋଇଯିବି।”
ଏକଦିନ ଧୂର୍ତ୍ତ ଏକ ମୋଟା ଗଧକୁ ଧରି ଆଣିଲା ଏବଂ ସିଂହଙ୍କୁ କହିଲା, “ମହାରାଜ! ଏହି ଗଧଟି ବହୁତ ମୋଟା। କିନ୍ତୁ ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏହାର ମାଂସ ବହୁତ କଠିନ। ମୁଁ ଏହାକୁ ମାରି ଆପଣଙ୍କୁ ଖୁଆଇବି ନାହିଁ। ବରଂ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ।”
ସିଂହ ରାଗରେ କହିଲା, “ତୁ ମୋତେ ଶିଖାଉଛୁ? ମୁଁ ରାଜା! ମୋତେ ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ ତାହା କରିବି।” ଧୂର୍ତ୍ତ ହସି କହିଲା, “ଠିକ୍ ଅଛି ମହାରାଜ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଗଧଟି ବହୁତ ବୋକା। ଏହାକୁ ମୁଁ ଏପଟ ସେପଟ କରି ଆଣିଛି। ଆପଣ ଏହାକୁ ଖାଅନ୍ତୁ।”
ସିଂହ ଗଧକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, କିନ୍ତୁ ଧୂର୍ତ୍ତ ପଛରୁ ସିଂହଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ସିଂହ ବୁଝିଗଲା ଏବଂ ଧୂର୍ତ୍ତକୁ ଏକ ଥପ୍ପଡ଼ ମାରି ମାରିଦେଲା।
ମୋରାଲ୍ (ନୀତି): ଯେଉଁ ଲୋକ ଲୋଭରେ ପଡ଼ି ନିଜର ଉପକାରୀଙ୍କୁ ବି ଠକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ନିଜେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଚତୁରତା ଭଲ, କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା କେବଳ ପତନ ଆଣେ।