ଯେତେବେଳେ ମଣିଷଙ୍କର ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ଥିଲା ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ

ଯେତେବେଳେ ମଣିଷଙ୍କର ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ଥିଲା ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ

ବହୁତ ପୁରୁଣା କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ ଏବେକୁ ନବୀନ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କର ଏକ ଲମ୍ବା ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ଥିଲା। ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଗଛରେ ଚଢ଼ୁଥିଲେ ଏବଂ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ସାହାଯ୍ୟରେ ଡାଳ ଧରି ଝୁଲୁଥିଲେ। ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେପରି ବାନରଙ୍କ ପରି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଣିଷ ଥିଲେ — କଥା କହୁଥିଲେ, ଆଗୁଣ ଜଳାଉଥିଲେ ଏବଂ ଗାଁ ଗଢ଼ୁଥିଲେ।

ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଗାଁରେ ଏକ ଯୁବକ ଥିଲା, ତା’ର ନାମ ଥିଲା କୁନ୍ଦା। କୁନ୍ଦାର ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ବହୁତ ଲମ୍ବା ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଫଳ ଆଣୁଥିଲା ଏବଂ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବାନ୍ଧି ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲା। ଗାଁର ସମସ୍ତେ ତା’ର ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ଦେଖି ଈର୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ଏକଦିନ କୁନ୍ଦା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ସେ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ତଳେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଗୁଣ ଦେଖିଲା — ଆଗୁଣଟି ନିଜେ ଜଳୁଥିଲା, କେହି ଜଳାଉନଥିଲା। ସେ ଆଗୁଣ ପାଖକୁ ଯାଇ ବସିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ବୁଢ଼ା ଆତ୍ମା (ସଉରା ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁଯାୟୀ ବନଦେବତା) ତାକୁ ଦେଖାଦେଲା ଏବଂ କହିଲା,

“କୁନ୍ଦା, ତୁମର ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର। କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମେ ଏହାକୁ କାଟିଦେବ, ତେବେ ତୁମେ ଆହୁରି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯିବ। ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ତୁମକୁ ପଛରେ ଟାଣୁଛି, ତୁମେ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଗକୁ ଯାଇପାରୁନାହଁ।”

କୁନ୍ଦା ଭାବିଲା ଏବଂ ରାଜି ହୋଇଗଲା। ବୁଢ଼ା ଆତ୍ମା ଏକ ଧାରାଳୁ ପଥର ଦେଇ କହିଲା, “ଏହା ଦ୍ୱାରା କାଟ। କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖ — ଥରେ କାଟିଲେ ଆଉ ଫେରି ଆସିବ ନାହିଁ।”

କୁନ୍ଦା ନିଜ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ କାଟିଦେଲା। ପ୍ରଥମେ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା, କିନ୍ତୁ ପରେ ସେ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ସେ ହାଲୁକା ହୋଇଯାଇଛି। ସେ ସହଜରେ ଦୌଡ଼ିପାରୁଥିଲା, ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିପାରୁଥିଲା ଏବଂ ନୂଆ ନୂଆ କାମ ଶିଖୁଥିଲା। ଗାଁର ଲୋକେ ତାକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

କୁନ୍ଦା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲା, “ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ କାଟିଦିଅ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପରି ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇଯିବ।” ଅନେକେ ତା’ର କଥା ଶୁଣି ନିଜ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ କାଟିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ଲୋକ ଭୟରେ କାଟିଲେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ କାଟିଲେ, ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ ଗାଁ ଗଢ଼ିଲେ, କୃଷି ଶିଖିଲେ ଏବଂ ସଭ୍ୟତା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ କାଟିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଗଲେ ଏବଂ କ୍ରମେ ବାନର ହୋଇଗଲେ।

ଏହିପରି ମଣିଷ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ହରାଇଲା ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣିଷ ହୋଇଗଲା। ସଉରା ଲୋକେ ଏହି କଥା କହନ୍ତି ଯେ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିହୁଏ।

ମୋରାଲ୍ (ନୀତି): ପୁରୁଣା ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡ଼ି ନୂଆ ପଥ ନେଲେ ଜୀବନ ଉନ୍ନତ ହୁଏ। ଭୟ କରି ପଛରେ ରହିଗଲେ ଅଗ୍ରଗତି ହୁଏ ନାହିଁ।